Δευτέρα, Ιανουαρίου 07, 2008

Ανθρωπομηχανές και ποδηγέτηση

Κάποτε, εκεί ακριβώς απάνω στο πρωτόγονο το παρελθόν, έστεκε άοπλος ο άνθρωπος. Και μηχανή καμία.
Το αρχέγονο μίγμα ακατέργαστου εγκεφάλου εξελίχθηκε. Μαζί και οι μηχανισμοί απόδοσης, βελτίωσης και προσαρμογής.

.
.

Στον αήθη νέο γενναίο κόσμο συναντάς κι ανθρώπους. Επί το πλείστο μηχανές..
Το ευφυές ερώτημα δεν είναι το κατά πόσο προσεγγίζει θέση σε αχαλίνωτες επιστημονικές φαντασιοπληξίες η πιθανότης άνθρωπος και μηχανή να ενωθούν εις σάρκα πυριτίου μία. Μα πιότερο το πώς θα αποδεχθεί το ενεργοβόρο κοινό μία πλήρη επικράτηση της μηχανής. Σε κάθε άτομο πόσοι ψυχροί μηχανισμοί αντιστοιχούν? Και πόσο πιο ταχέως πολλαπλασιάζονται οι δεύτεροι έναντι των πρώτων?

Έστω και ως εικασία, δεν μπορεί να καταστεί προφανές πως πλησιάζει η εποχή που το εργατικό δυναμικό με την αναποκατάστατη συνεισφορά σε τομείς γενικευμένης παραγωγικής διαδικασίας δεν θα επαρκεί για τη δημιουργία της νέας γενιάς των μηχανών? Δεν αντιλαμβάνεσαι ότι οι σχεδιαστές αργά ή σύντομα θα θριαμβεύσουν επί του συνόλου?

.
.

Προς το παρόν έχεις ως δεδομένη την διαπιστωμένη ροπή προς μηχανοποίηση των πάντων.
Άνθρωπος ξαποσταίνει-παρέχει θέσεις εργασίας σε τις μηχανές, οι μηχανές στη θέα σάρκας τολμούν και ξερογλείφονται. Άνθρωποι οξύνουνε το πνεύμα τους, οι μύες παραπαίουν. Ποιός θα επικρατήσει?

Ετικέτες